بانوي ايراني

   ...و آنگاه که من از رو رفتم!   

اول بگویم که این جناب مستطاب باعث و بانی "بالا دادن کرکره" این وبلاگ است!

دیدم بد نیست دوباره دستی به قلم(!) ببرم. اولین پابلیشم مربوط میشود به دوران اعلیحضرت بلاگ اسپات .... تقریبا دی هشتاد بود و ایشان تنها پروایدر وبلاگ.

به جد عرض می کنم که بیش از 99% همگی شماها آن موقع مشغول ماشین/عروسک بازی بودید! برای مثال ایشان!

بگذریم...

یکسال گذشته مصداق بارز پایلاپ پندار بود برایم...آنچه باید و نباید به سرم آمد! گرچه آنچه باید و نباید به نوعی بر سر همگی مان آمد!

به هرحال سعادتی بود...شاید ما هم به جرگه بروز کنندگان پیوستیم...خدا را چه دیدید!

   بلبلان خاموش   

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم

نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد

چاره آن است که سجاده به می بفروشیم

خوش هواییست فرح بخش خدایا بفرست

نازنینی که به رویش می گلگون نوشیم

ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است

چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم

گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی

لاجرم ز آتش حرمان و هوس می‌جوشیم

می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهوم

چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم

حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

..........

بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

   یک شعر, یک خاطره   

همیشه این شعر را دوست داشته ام...احساسات نه چندان دوری را به یادم می آورد که اکنون دیگر این دور و برها نیستند!

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی درد مند را
شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
آزار این رمیده ی سر در کمند را
بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست
دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

...

عجب!

   هم احساس!   

کم پیدا می شوند انسانهایی که روحت را لمس کنند... کم پیدا می شود احساسی که رزونانسش با احساس تو یکی باشد...

 سردرگم شده ام درین میانه جنگل و دریا...گاهی پا به آب دریا می زنم و از هراس موجها وحشت می کنم و می دوم به ساحل...گاهی هم در دل جنگل زیبا می روم و از تاریکی اش هراسان به ساحل فرار می کنم ...می خواهم در آرامش روی شن های ساحل اندکی بنشینم و زیبایی دریا و جنگل را نظاره کنم...

ساحل چیست؟ کیست؟ کجاست؟

   صید عشق   

شریعتی می گوید:

مردان در صید عشق به وسعت نامنتهایی نامردند. گدایی عشق می کنند تا زمانی که مطمئن به تسخیر قلب زن شدند، اما همین که مطمئن شدند مردانگی را در کمال نامردی به جا می آورند!

و بدین ترتیب حرفی برای گفتن نمی ماند!

   رهایی از غم   

همه شب نالم چون نی
که غمی دارم،که غمی دارم
دل و جان بردی امّا
نشدی یارم ،یارم
...
فتادم از پا ز ناتوانی، اسیر عشقم، چنان که دانی
رهایی غم نمی توانم، تو چاره ای کن، که می توانی
گر ز دل بر آرم آهی
آتش از دلم ریزد
چون ستاره از مژگانم
اشک آتشین ریزد

چو کاروان رود،فغانم از زمین، بر آسمان رود

...

   بیداد   

آن که خون دل ما ریخت به بیداد و برفت

کاش بازآید و خون ریزد و بیداد کند....

   حال دل   

گر زحال دل خبر داری بگو
ور نشانی مختصر داری بگو
مرگ را دانم ولی تا کوی دوست
راه اگر نزدیکتر دانی بگو . . .

باران دل را تازه میکند٬ روح را جلا می دهد و خیال را تا کوی دوست میبرد. صدای باران به لالایی می ماند...خدا را شکر می کنم که در سکوت تنهایی ام صدای باران را به وضوح می شنوم.

باران میبارد...

   مجالی نیست!   

خودم را درگیر درس و مشق کرده ام پس زمانی نمی ماند تا اینجا بیایم و حرفهای دل دیگران را بخوانم و چند خطی بنویسم...دوست داشتم بگویم که مشکلات اخیر چگونه نگرشم را به زندگی ام عوض کرد...اما مجال نیست...مجال نیست.

   شراب تلخ   

خسته ام! شاید صبرم کم شده

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش

که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش....

   فانی - باقی   

مشکلات مختلفی داری که هرکدام به رنگ خاصی است تا دچار یکنواختی نشوی!

مشکلات و دردهای مختلفی داری که شاید نبودشان تو را به مرز خاکستری روزمرگی بکشاند. مهم نیست از چه نوعی باشند، همین که هستند تا یادم بماند هیچ چیز ابدی نیست، کافی است...

"آنقدر که مرا انسان نگه دارد"

   سعدی و گلدانم   

اسم گلدان بنفشه آفریقایی ام "سعدی" است.

گیاهی که اسم رویش گذاشتی بیشتر برایت گل می دهد

 ...

شوقست در جدایی و جور است در نظر

هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم (سعدی)

   از دوستان جانی مشکل توان بریدن   

اندوهگین و دلتنگم.

گاهی اوقات به خاطر خودت برای خودت تصمیم نمیگیری.

چاره ای نبود!

اما سخت است ...

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن

در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن

از دوستان جانی مشکل توان بریدن

خواهم شدن به بستان چون غنچه با دلِ تنگ

وانـجا به نیک نامی پیـراهنی دریــدن

   غم...شادی   

آیا خداوند برای بنده خویش کافی نیست؟

   قلب پینه بسته   

نمیدانم با کدام کلمه شروع کنم یا احساسم را با کدام کلمه مکتوب کنم....تنها میدانم نامش "عشق" است.

چندین سالی می شد که قلبم پینه بسته بود، قلب مملو از احساس و عشقم مظلومانه به کنجی خزیده بود و در سکوت تمام نشدنی روزگار به بغض نشسته بود. قلبم پینه بسته بود ازعشقی که نثارمیکرد و سکوت ممتدی که پاسخ میگرفت، فلبم نغمه خوان بود، بلبلی کوچک روی شاخه ترد بهار...اما بلبل دیگرهمخوان اش نبود؛ و تمام نغمه خوانی اش به سکوت گرایید و اینطورشد که قلبم پینه بست.

و خداوند را سپاسگذارم که تکه ابری را فرستاد تا به درخت خشکیده احساسم ببارد؛ خداوند نسیمی وزاند و مرده را زنده کرد و .... درخت احساسم جوانه زد!

از وجود تمام پینه ها وخشکی ها، جوانه سبز و نازکی سر کشید و- من گریستم -

مسیرم روشن شد، و راه را تا به انتهایی که با خدایم قرار گذاشته بودم دیدم  و چه خوش مسیری گرفت زندگی ام.

جفای زنانه بر ابر روا نیست، گرجه طبیعت اینگونه حکم کند!

ابرها باید بروند و ببارند.

ابرها باید بروند...

.